Een Trader Vic’s zou volgens de website niet op onze reisroute te vinden zijn. Dat pakte anders uit…

Zitten we blaadjes uit te pluizen voor nog een beetje redelijke cocktailbar in Shanghai, klinkt er plots zo’n beetje EUREKA naast me. Op de stadsplattegrond staat met duidelijke letters het woordje – TRADER VIC’S –  Op loopafstand van het hotel. Waahaaaaaah! Waanzin! Bier wegklokken! Schoenen aan! Even na half 10 PM gaan we op pad voor Trader Vic’s, Search for the Holy Grail part III.

De regen is zo goed als weg, het windje zit in de rug en zo lopen we met ferme pas door Shanghai. Zit ie er echt? Kunnen we em vinden? Op de juiste hoek van de straat: ja! Trader Vic’s staat op de zijmuur vermeld! Maar wat is het donker… Issie dicht op dinsdag? Nee, het pand is een grote bouwplaats; Trader Vic’s is niet meer Waahaaaaaah!

De anti-kraker lijkt onze teleurstelling te begrijpen, wij begrijpen niets van zijn Chinees. Is Trader Vic’s verhuisd naar die straat? Oke! We lopen en lopen en lopen… geen Trader Vic’s. Hadden we toch die taxi moeten nemen? Of zei die vriendelijke man: ‘Bij mijn broer kun je ook heel lekker eten en drinken. Deze taxi brengt je naar hem toe!’ We zullen het wel nooit weten.

Bij thuiskomst het nog even uitgezocht: er is inderdaad echt geen Trader Vic’s meer in Shanghai. Fraai verhaal>>

Het plan is uiteraard om met enkele flesjes Cubaanse rum terug te komen. Als Pipster en Manon nou nog even aangeven welke soorten rum zij hebben meegenomen vorig jaar, zorgen wij er gewoon voor dat we andere meenemen en kunnen we na terugkomst een rum sippin’ organiseren met louter Cubaanse rummetjes. Lijkt me wel wat…

Verder is het op tiki gebied een beetje rustig aan mijn persoonlijke front op het moment. Mijn momenteel meest verorberde cocktail is de in de vorige post reeds vermelde Cameron’s Kick: weinig tiki, maar makkelijk en verdomd lekker. Ik heb begrepen dat de Cubaanse tiki-cultuur niet zo bijster groot is (eigenlijk vreemd) en dat ik me vermoedelijk met name zal moeten storten op mojito’s en daiquiri’s. De cuba libre zal ik vermoedelijk mijden wegens lameheid (het blijft toch een veredelde baco). Maar misschien word ik wel verrast als ik in Hemingway’s stamkroegje El Floridita zit en de kaart inspecteer. We zullen het wel merken.

Nog een paar dagen en dan ben ik vertrokken. Adiós!

Ik had recent al op de website gezien dat ze kwamen, maar trof ze vandaag voor het eerst in het echt aan: de 33cl flesjes La Chouffe (en Mc Chouffe). En dat is niet zomaar wat. Vanaf heden is het mogelijk om in je eentje te genieten van een La Chouffe. De vertrouwde 75cl flessen zijn er uiteraard gewoon nog steeds, maar toch. Voorheen dronk je La Chouffe eigenlijk alleen in gezelschap (zoals het hoort), maar het is nu opeens mogelijk om een glas La Chouffe in je eentje te drinken (zonder meteen als alcoholist zo’n grote fles in je uppie achterover te hoeven tikken).

Ik weet nog niet zo goed wat ik er van vind. Aan de ene kant is het natuurlijk prettig om, als je daar trek in hebt, naar je favoriete biertje te kunnen grijpen. Maar het is toch ook anders. La Chouffe drink je niet alleen, dat hoort niet (voor zover bier drinken in je eentje sowieso een gezond teken is). Het ritueel van een fles uitschenken in een glas of drie à vier hoort een deel te zijn van de beleving. Voorzichtig doen zodat het niet te hard schuimt en om niet voor gek te staan voor je vrienden. Het openen van die fles met de wat brede hals en die relatief kleine dop die erop zit en er wat onhandig af gaat. Dat mis ik nu.

Het is ongetwijfeld commercieel gezien een goede zet van de brouwerij. En ze zullen er vast ook erg lang over hebben nagedacht. Hoewel….de brouwerij is natuurlijk niet al te lang geleden overgenomen door brouwerij Moortgat, groot geworden door Duvel. En welke vorm hebben de flesjes Duvel? Juist. Misschien hadden ze gewoon wel flesjes over…

In 2007 stond het op de kaart: Tiki bier. Reden genoeg om naar het 6e Nederlands Speciaalbier Festival in ‘s Hertogenbosch af te reizen dus. Een andere reden was dat vrienden van Pipster en de familie Ananas een stand hadden met hun eigen brouwerij, de Muifelbrouwerij (die ook speciaal voor de trouwerij van Pipa en Ciel vorig jaar een bier hadden gebrouwen; een lekkere herinner ik me nog). Er bleek dit jaar alleen geen Tiki bier te zijn, maar toch een verslag op tikitime.nl. Gewoon omdat het kan. Eigenlijk zou het verslag van de hand van Ciel komen, maar ik was vergeten er honderd bier op te zetten…

Het festival vond plaats op de Grote Markt, heerlijk in de open lucht. Het was niet heel warm, maar bij vlagen wel lekker zonnig. Wat mij betreft een prima weertje om lekkere biertjes te proeven. Ik vond de hele dag de sfeer erg gemoedelijk, en het hele uitje als geheel gewoon voor herhaling vatbaar. Er waren iets van 30 brouwerijen vertegenwoordigd, dus we hebben bij lange na de meeste niet kunnen proberen. Volgend jaar weer. En nu de bieren…

Ronde 1: Muifelbrouwerij (Berghem)
Het lag voor de hand om hier het eerste biertje te nemen. Even gedag zeggen en ons vervolgens te oriënteren op wat er zoal allemaal op de kaart stond vandaag. Pipster, Pipa en ikzelf begonnen met de tripel, Ciel met de blondine. Behalve dat we het idee hadden dat er wellicht iets te weinig koolzuur uit de tap kwam, mocht deze eerste ronde iedereen zeker smaken. De kop was er af.

Ronde 2: Emelisse brouwerij (Kamperland)
Martin adviseerde ons om de Imperial Russian Stout te gaan proberen. Kan nooit kwaad, vroeg op de middag beginnen met een biertje met 11% alcohol. Gewoon alle 4 eentje genomen. De naam gaf het al aan, een stout, dus dat associeer je meteen maar met Guinness voor het gemak. Alleen was deze een stuk heftiger. Ik vond het ook naar chocola smaken, maar dat kan ook aan mij liggen. Onze eenvoudige eindconclusie: Guinness On Steroids.

Ronde 3: Emelisse brouwerij (Kamperland)
Lekker hoor, beginnen met tripel en daarna een bier van 11%, maar misschien niet zo verstandig. Even gas terug dus en iets lichters uitgezocht. Dezelfde brouwerij had ook een pils, en wel een ‘ongefilterde pils.’ We waren benieuwd. Hier waren de meningen erg verdeeld over: de één vond het echt helemaal niets (Ciel), de ander kon het redelijk waarderen. Het leek ook wel een biertje dat naarmate het glas leger raakte anders ging smaken. Maar niemand was echt razend enthousiast.

Ronde 4: Muifelbrouwerij (Berghem)
Even terug naar de thuisbasis voor een tweede ronde. Pipa en ikzelf gingen nu voor de Muifel USA (een Indian Pale Ale), Pipster voor de Zuster Agatha (een quadrupel) en Ciel voor een ander (nog een blonde?). Deze hoppige IPA was zeker aan Pipa besteed, maar minder aan mij. Toen ik even een slokje van Pipster’s bier nam had ik wel direct door dat ik daar later nog een keer voor wilde terugkomen. Jummie.

Ronde 5: Koekoeksbrouwerij (Lelystad)
Inmiddels hadden we redelijk wat gebladerd in het programmaboekje en besloten dat de Koekkoek Weizen (een ‘witbier duitse stijl’) precies was waar we nu trek in hadden. Allemaal dezelfde besteld dus. En het was een sehr grundliches Weißbier. Ik vond het echt een echt bijzonder lekker witbiertje, vol van smaak. Zo Duits!

Ronde 6: Stadsbrouwerij van Kollenburg (‘s Hertogenbosch)
We gingen weer variëren. Pipa en Pipster gingen voor de tripel (‘t Kolleke Triple), Ciel voor het fruitbier (‘t Kolleke Rosé) en ik voor nog een witbier (‘t Kolleke Jonge Jan). Die van Ciel werd direct na de eerste slok door iedereen bestempeld als nu al het meest ranzige biertje van de dag. Het is al sowieso niet mijn smaak, maar ook de dame in het gezelschap kreeg ‘m niet weg. De tripel was ‘inwisselbaar, want het smaakt naar niets’ en het witbiertje was nauwelijks een witbiertje te noemen. Dikke FAIL voor deze brouwerij wat ons betreft. Snel door naar de volgende.

Ronde 7: Huisbrouwerij Klein Duimpje (Hillegom)
Deze ronde namen we weer alle vier dezelfde: een tripel, de Blauwe Tram. Bij de eerste slok was ie al okee, maar bij de tweede slok viel het kwartje pas echt. Wat een lekker biertje! Ciel en ik konden ‘m het meest waarderen, maar ook Pipa en Pipster vonden ‘m lekker. Hij deed me zelfs denken aan La Chouffe. En dat zeg ik niet zo snel. Mijn favoriete biertje van de dag.

Ronde 8: Brouwerij ‘t Koelschip (Almere)
Deze brouwerij had het sterkste bier van het menu, met een alcoholpercentage van maar liefst 13%. En de omschrijving vermeldde ananas, dus was ie het meest tiki van alle aanwezige bieren. Moest dus ook geprobeerd worden. We stonden al in de rij en toen bleek ie op te zijn. Dus maar een andere selectie van de kaart genomen. Twee maal een blonde (Koelschip Blond),  één maal Hopfazupfa bier, en één Voorjaarsstorm (beetje bokbierig). Die met die belachelijke naam mocht blijven, maar die andere twee waren niet bijster bijzonder verder.

Ronde 9: Brouwerij De Leckere (De Meern)
Hier wilden we de tripel (Razende Swaen) gaan proberen, maar die bleek ook al op.  Dus twee andere hier gehaald; de Willibrord (amber) en de Gulden Craen (donker). Pipa haalde bij de buren van de Emelisse brouwerij hun dubbele IPA, met extra hop. Zijn conclusie: puikheid! Onze conclusie: de Willibrord was best lekker, de Gulden Craen wat minder.

Ronde 10 en 11: Muifelbrouwerij (Berghem)
Eigenlijk waren we wel ongeveer klaar en was het ook bijna afgelopen. Om de cirkel rond te maken eindigden we waar we begonnen waren. Ik kon nu die hele Zuster Agatha drinken (jummie!) en de rest had ook de kans om zijn of haar favoriet nog een keer te nemen. Nog even een bittergarnituurtje erbij, en zo was het festival alweer voorbij.

Mijn persoonlijke top 3:
1. De Blauwe Tram (Huisbrouwerij Klein Duimpje)
2. Zuster Agatha (Muifelbrouwerij)
3. Koekkoek Weizen (Koekoeksbrouwerij)

Maar gelukkig heb ik iets anders leuks te doen. Ik ga lekker naar Dublin met de jaarwisseling, en heb meteen een week later alweer de volgende editie van Tiki Time in het vooruitzicht, bij mij thuis. Hopelijk is iedereen dan inmiddels van zijn of haar kater af.

Ik ben al druk bezig met drankjes proberen om iets verrassends en lekkers te kunnen uitschenken op de 10e. En ik denk dat ik er uit ben. Ik denk dat het deze wordt. Gezien enkele wat lastig te verkrijgen ingrediënten moet ik een beetje spelen met het recept, maar ik heb al een heerlijke versie in elkaar weten te zetten. En het recept vraagt om het gebruik van tikimokken, da’s helemaal mooi. Dan kunnen ze weer eens allemaal uit de kast.

In het gastenboek las ik al meer ideeën van mensen. Het belooft weer een avond vol heerlijke drank te worden. Ik heb er in ieder geval zin in! Maar nu eerst cocktailbars in Dublin zoeken…

Fijne jaarwisseling allemaal!!!

From the past indeed, want het is alweer even geleden dat we sipping rummetjes hebben getest in huize Strandkammer. Het was in mijn herinnering een vrij drukke periode waarin het lastig was om iedereen bij elkaar te krijgen. Zo kwam het dat we vrijdag 18 juli met een select gezelschap ons tegoed hebben gedaan aan 7 rums uit de buitencategorie. Het gezelschap bestond uit vaste tiki timers zoals gastheer Strandkammer, familie Ananas en bovengetekende aangevuld met rumliefhebbers Camolotov en Ton.

1. Angostura 1919 (Trinidad – 8 jaar – € 27)

Als eerste werd de Angostura 1919 gesampled. Zoals de naam al doet vermoeden wordt deze 8 jaar oude rum gemaakt door hetzelfde bedrijf dat ook verantwoordelijk is voor de door ons zo geliefde Angostura bitters. Rum maken kunnen ze blijkbaar ook en dat gaat ze prima af. Bij het snuffelen aan de rum ontdekten we al snel een duidelijke vanillegeur. Dit konden de meeste panelleden wel waarderen. Een eerste slokje bracht de vanille duidelijk naar voren en leerde dat de rum niet echt scherp was, maar ook niet heel zacht. De nasmaak liet zich omschrijven als licht rokerig en vrij aangenaam. Een enkeling vond de vanille iets teveel overheersen. Al met al een goeie binnenkomer die met een gemiddelde van 7,3 uit de test kwam.

2. Cruzan Single Barrel Estate Rum (St. Croix – blend tot 12 jaar – € 30)

Als tweede stond de Cruzan Single Barrel op het menu. De light en gold rums van Cruzan genieten een grote aanhang onder de Amerikaanse tikifielen en worden door velen als standaard mixrum gebruikt. Aangezien Cruzan moeilijk in Nedrland verkrijgbaar is en wij beschikken over het heerlijke Havana Club zie ik dat hier niet zo snel gebeuren. Hoewel ze een goede mixrum kunnen maken was het nog maar de vraag of dit ‘flagship’ van Cruzan ook een goede sipper zou zijn. De meeste panelleden vonden de Single Barrel prima binnen te houden, al was een veelgehoorde kreet dat er meer nasmaak aan zat dan smaak. Een enkeling kon een zoethout smaak ontwaren. Deze rum werd als vrij branderig ervaren maar niet op een vervelende manier. Zou goed werken in een Hot Buttered Rum, meende Ciel. Het gemiddelde cijfer was vergelijkbaar met de eerste rum en 7,2. Een prima rum dus, maar mist misschien een beetje een eigen smoel.

3. El Dorado 21 year old Special Reserve (Guyana – 21 jaar – € 45)

De 3e rum was echt een topper. De verwachtingen rond deze rum waren hooggespannen aangezien de 12 jaar oude al veel door ons wordt gebruikt in een aantal van onze favoriete cocktails. Zonde, zou je misschien zeggen. Bollocks. Proef maar eens een Demerara Dry Float met El Dorado 12 jaar, ge-wel-dig. Maargoed de 21 jaar oude. Deze zou ik niet zo snel mixen. Deze rum had een heerlijke rokerige geur. De smaak was sterk maar zacht, vol, niet branderig en een tikje zoet. Echt een heerlijke rum, daar was iedereen het over eens. Het gemiddelde cijfer was een 8,7. Eigenlijk te laag naar mijn mening. Deze moet ik echt nog een keer aanschaffen. Helaas issie vrij duur. Hij was ooit te krijgen bij ‘t Hekeltje voor 45 euro, nu issie 60 volgens mij.

4. Havana Club Cuban Barrel Proof (Cuba – leeftijd onbekend – € 33)

De naam Havana Club kwam net al even voorbij, want dit merk is al lange tijd een favoriet bij ons. De witte gaat overal in waar witte rum in moet. Sinds ik die heb vergeleken met witte Bacardi, heb ik nooit meer een fles witte Bacardi gekocht. Deze Barrel Proof van Havana Club wordt niet meer verdund met water nadat hij uit het vat vandaan komt zoals de meeste andere rums dat wel worden en is dus met 45% iets sterker dan de andere rums. De geur van de rum was zeer sterk. De term ‘neusharenschroeier’ viel zelfs. Of het door de extra procenten alcohol kwam, geen idee. De smaak was ook vrij scherp, een van de scherpste van de avond. De een vond dit vrij aangenaam (lekker spicy en pittig) de ander was er wat minder over te spreken. Toch werd de rum goed gewaardeerd want hij kreeg een mooie 8,0 gemiddeld.

5. Mount Gay Extra Old (Barbados – 17 jaar – € 34)

Ondanks dat vele rumreview sites deze rum als een topper aanduiden was dit duidelijk de minste van de avond. Hij rook erg lekker maar de smaak was te branderig en te droog. Camolotov was eigenlijk de enige die hem echt heel lekker vond en hem waardeerde met een 8,5. Misschien is hij toch de enige echte piraat in ons midden. Het gemiddelde cijfer voor deze rum kwam uit op een 6,7. Deze rum zal ik in de toekomst gebruiken om te mixen, puur issie mij te scherp. Gelukkig zijn er een aantal cocktails die specifiek vragen om Barbados rum, waaronder de recent ontdekte parel de Harvest Punch…

6. Ron Pampero Aniversario (Venezuela – 4 tot 6 jaar – € 26)

De een na laatste rum was de benjamin van het stel, maar kon zich prima met de rest meten. Deze rum uit Venezuela was maar 4 tot 6 jaar oud, maar had een zeer volle en zachte smaak voor zo’n relatief jonge rum. Er werd een beetje caramel opgemerkt en Ton vond hem zelfs ‘fris’. Een prima prestatie dus voor zo’n jonkie, hij kreeg een 7,6.

7. Ron Zacapa Centenario 23 (Guatemala – 23 jaar – € 54)

De laatste rum die we die avond hebben geproefd was het topstuk van de avond. De oudste rum en ook de duurste. De geur liet zich omschrijven als zeer kruidig en sommigen hadden het over eikig. De geur beloofde veel goeds. De smaak was heel erg zacht, bijna te zacht eigenlijk en vrij zoet. Misschien zelfs zo zoet dat het eigenlijk meer richting likeur ging, maar toch niet helemaal. Bijna geen branderigheid en een hele lange ‘finish’ waardoor je eigenlijk gelijk nog een slok wilde nemen. Het enige wat er ‘mis’ mee is, is dat hij vrij zoet is en daarom heel anders dan de andere rums. Maar ons panel had geen probleem met de zoetigheid en gaf deze rum het hoogste cijfer van de avond, een 9,2. Dit is dan ook de rum waar ik nu heerlijk van geniet terwijl ik dit stukje tik.

En toen was het over. Naar mijn mening een zeer geslaagd avondje, zeker voor herhaling vatbaar als we weer wat nieuwe rummetjes kunnen scoren. De duurdere rummen bleken ook de beste, maar voor rond de 30 eurosjakies kan je dus ook een prima sipper aanschaffen. Al zal je er wel wat moeite voor moeten doen om er aan te komen, bij de slijter op de hoek zal je ze niet snel vinden.

Images Cruzan Single Barrel, Havana Club Single Barrel & Ron Pampero Aniversario courtesy of Refined Vices.

Welke (en hoeveel) rums we precies met elkaar gaan vergelijken is nog niet helemaal bekend, net als de hoeveelheid andere (al dan niet alcoholische) versnaperingen die er verder ter tafel gaan komen. Het voorlopige lijstje is als volgt:

• Pampero Anniversario (Venezuela) (Tiki Riki)
• Angostura 1919 (Trinidad) (Tiki Riki)
• Mount Gay Extra Old (Barbados) (Tiki Riki)
• Cruzan Single Barrel Estate Rum (St. Croix, U.S. Virgin Islands) (Tiki Riki)
• Zacapa Centenario (Guatamala) (Tiki Riki)
• El Dorado Special Reserve (Guyana) (Fam. Ananas)
• Havana Club Barrel Proof (Cuba) (J. de Strandkammer)

Gisteren bracht Rick mij nog een fles Cruzan Coconut en een extra Lemon Hart 151 fles. Daarnaast had ie zelf nog twee flessen. Ik weet niet of die al in bovenstaand rijtje zijn verwerkt. Ik tel er zeven hierboven en dat klinkt als meer dan genoeg. Rick: kies zelf, zou ik zeggen. En reken de kosten uit.

Misschien dat de mensen die wel komen, maar geen fles rum aandragen een cocktailtje kunnen verzorgen? En hapjes moeten er ook nog komen. En een aanvangstijd moet ook nog worden gekozen. Vlak voor de wedstrijd of al wat eerder?

Verder rest me nu alleen het volgende: Forza Olanda!

Instant update: het rum proeven is uitgesteld tot een nog nader te bepalen datum. We gaan gewoon voetbal kijken.

White Rum

Wordt ook wel light rum genoemd en soms staat er een aanduiding bij als Puerto Rican of Virgin Islands. Witte rum is jong en kan soms een wat scherpe smaak hebben. Hoewel witte Bacardi een rum uit Puerto Rico is, heeft deze rum niet zo’n goede reputatie in de tikiwereld. Niet dat het echt een slecht product is, maar veel mensen klagen over het gebrek aan smaak. Je kan beter kiezen voor Havana Club Añejo Blanco, die voor alle recepten die om een witte rum vragen gebruikt kan worden.

Puerto Rican Rum

Zoals hierboven al beschreven komt Bacardi uit Puerto Rico (vroeger uit Cuba) en staat dit merk niet hoog in aanzien. Toch wordt er in veel recepten gevraagd om White, Gold of Dark Puerto Rican Rum. Bacardi heeft echter één rum die veel mensen lekker vinden en dat is Bacardi 8. Voor recepten die vragen om Gold Puerto Rican gebruik ik dan ook altijd Bacardi 8. Dark Puerto Rican kom je niet vaak tegen, maar meestal ga ik in dat geval voor Havana Club 7 Años. In een enkel recept wordt ook wel eens gevraagd om 151 Puerto Rican Rum. Bacardi 151 is een zgn ‘overproof’ rum (75,5%) die niet in Nederland verkrijgbaar is. Je zult hiervoor naar een vervanging moeten zoeken zoals bijvoorbeeld Stroh 80 of een 151 Demerara rum waarover later meer. Dit zal de smaak van de cocktail zeker veranderen, maar waarschijnlijk alleen maar ten goede.

Jamaican Rum

De rums uit Jamaica staan bekend om hun aromavolle smaak. De witte wordt eigenlijk nooit gebruikt in tikidrankjes maar de Gold en vooral Dark erg veel. De twee best verkrijgbare merken Jamaicaanse rum in Nederland zijn Myers’s en Appleton. De Appleton Special is een prima Gold maar beter nog is de Appleton V/X. Voor Dark Jamaican kan je het beste gaan voor Appleton Estate Extra, maar ook Myers’s Original Dark is hiervoor te gebruiken. Zelf vind ik Myers’s een beetje scherp maar heb hem wel altijd in huis omdat sommige recepten er expliciet om vragen.

Demerara Rum

Demerara rum wordt gemaakt in Guyana en heeft weer een heel andere smaak dan de eerder besproken rums. Het beste merk, Lemon Hart, is helaas niet in Nederland te koop. Lemon Hart maakt ook een Jamaicaanse rum die hier wel te koop zou zijn maar dit is dus niet de Demerara waar het hier om gaat. Een alternatief is El Dorado Demerara en vooral de 12 jaar oude is prima. Een probleem vormt echter de 151 Demerara. Deze zeer heftige rum met een alcoholpercentage van 75,5% is een onmisbaar ingredient in de tikibar aangezien het een ingredient is van de Zombie, de Demerara Dry Float, de Boo Loo en de Jet Pilot, stuk voor stuk geweldige cocktails. Het enige goede merk voor deze Demerara 151 is de Lemon Hart, die hier dus niet te krijgen is. Er zat voor ons tikifielen dus niets anders op dan het web af te struinen naar een buitenlandse leverancier. In Duitsland hebben ze deze rum gelukkig wel en het was vrij eenvoudig te bestellen.

Martinique Rum

Rum uit Martinque wordt gemaakt van suikerrietsap in plaats van melasse en wordt Rhum Agricole genoemd. De smaak van dit soort rum kan vrij heftig zijn en kan soms een beetje richting tequila gaan zoals cachaça (wat ook uit suikerrietsap wordt gemaakt) dat ook wel een beetje heeft. Dit is op zich niet erg, want wij drinken graag tequila, maar teveel kan een cocktail gaan domineren en zelfs verpesten. Het is dus zaak een goed merk te vinden die een wat oudere rum levert want de smaak zal milder worden naarmate de rum ouder wordt, iets wat voor alle rums geldt. Merken die worden aangeraden zijn St. James en Clément, maar de oude rums van St. James heb ik hier nog niet kunnen vinden. Clément Rhum Vieux Agricole VO is vrij prijzig (rond de 30 euro) maar de Mai Tai alleen is al rede genoeg om deze rum in huis te halen.

Als je zo nu en dan eens een flesje uit een van deze vijf categoriën aanschaft zal je al snel een goedgevulde tikibar hebben en de meeste drankjes kunnen maken. Een tip is echter wel om het cocktail voor cocktail op te bouwen om je bankrekening en lever een beetje te sparen.