In een onooglijke, verdiepte parkeergarage van het Radisson Blu Hotel in Hamburg vinden wij donderdag 17 juni 2010 ons paradijs: Trader Vic’s Hamburg.

Na dagen in Berlijn het moeten doen met Mai Tai Mai Tai Mai Tai voor de plebs, is het hoogste tijd voor de enige echte TV.

Een vriendelijk onthaal en de tiki-omgeving doen ons de buitenkant al snel vergeten en een Kamaaina en een Tiki Puka Puka staan snel op tafel, samen met een pittig kokossoepje van het buffet.

Suffering Bastard en een Scorpion volgen met nog meer buffethapjes en natuurlijk komt ook de Mai Tai in tweevoud op tafel.

We kunnen natuurlijk de toko niet verlaten, zonder leuke hebbedingetjes in de vorm van 2 kokosnootjes, een vaas ofwel Fog Cutter, 3 Moai bowl en een Scorpion Bowl anno 1963 mee te nemen. En een heleboel frutsels die we toegestopt kregen.

Zeker voor herhaling vatbaar! Wat is TV’s toch fijn! Eerlijkheid gebiedt wel te zeggen, dat de Mai Tai in London nog lekkerder was.

Dat betekent natuurlijk niet dat je het meteen moet opgeven, want er zijn meer wegen die naar Rome leiden. In mijn tomeloze enthousiasme ben ik meteen gaan zoeken naar andere online winkeltjes die hetzelfde spul verkochten. Na een paar sites te hebben gevonden die ook niet leverden, kwam ik er uiteindelijk toch eentje tegen die dat wel deed: Baron Bob. Na het doorrekenen van de verzendkosten besloten Svalby, Pisco en ondergetekende dat we het gewoon gingen doen. Hup, ieder twee bakjes besteld. En tot mijn grote verbazing kwamen ze gisteren al binnen. Da’s nog eens vlot.

Ik vind ze schattig, maar praktisch en echt nuttig zijn ze natuurlijk niet. Het is leuk dat er iets met een leuk vormpje in je drankje rond drijft, maar je ziet ze natuurlijk alleen bij een behoorlijk heldere cocktail. En dat geldt niet voor veruit de meeste tiki-cocktails.  Op de foto hiernaast  zie je een Fog Cutter, die nog enigszins doorzichtig genoemd kan worden, maar zelfs daar is het nauwelijks te zien. Maar ze kunnen natuurlijk ook gewoon in een mojito, gezellig samen met de blaadjes munt…

Een ander idee is natuurlijk om ze van een kleurtje te voorzien. Is er niet gewoon spul te krijgen om je drinken (of eten) een leuk kleurtje te geven, maar dat de smaak verder niet beïnvloedt? Waar haal je zoiets? Wie helpt me even?

Een groot gemis bij de verschillende groentewinkeliers in Alkmaar vind ik al tijden het ontbreken van stervruchten. In Amsterdam koop je ze ongeveer op iedere straathoek, maar hier kwam ik ze maar nergens tegen. Tot afgelopen zaterdag. Tot mijn grote verbazing zag ik die dingen opeens liggen bij de Sultan. Hup, meteen eentje scoren dus. Qua smaak stellen die dingen niet zo bijster veel voor, maar als garnering zijn ze subliem. Tijd voor een foto voor het blog. Nu nog een drankje.

Volgens mij heb ik tegenwoordig een nieuw favoriet weblog, te weten A Mountain of Crushed Ice. Een bijzonder leuke en gevarieerde site als je het mij vraagt met veel interessante recepten. En veel tiki. Daar ging ik hedenavond dus maar weer eens iets van proberen. De keuze is gevallen op de Polynesian Triangle. Waarom die? Leek me lekker, niet te ingewikkeld, gewoon proberen dus. En lekker is ie.

Ik moest traditioneel natuurlijk een beetje smokkelen met de ingrediënten. Dat lijkt wel traditie te worden, maat gaat me tegenwoordig ook steeds beter af. Oefening baart kunst, gok ik. De custom-made vanillesiroop had ik natuurlijk niet, en ook geen spiced rum uit New Orleans. De andere rums wel uit dezelfde familie, maar een ander merk. Nu gokte ik dat het gebruik van andere merken en gewone vanillesiroop niet zo’n bezwaar zou zijn, maar de bite van de kruiden wilde ik er wel bij hebben. In plaats van er peper of chilipoeder bij te pleuren (geeft alleen maar troep in de cocktail), heb ik alle ingrediënten eerst even laten weken met een rode peper en die daarna mee geschud. En dat heeft geholpen. Er zit een licht pittige bijsmaak aan de cocktail, maar niet te prominent. De spiced rum zelf heb ik vervangen door Appleton V/X.

En lekker is ie dus. Zoals al op de site vermeld bij de erboven genoemde Ancient Mariner, smaakt ie een beetje als het lichte en fruitiger broertje van de Mai Tai. Maar dan met een subtiel pittig tintje dat ‘m helemaal af maakt. Best verkwikkend. Helemaal niet verkeerd dus.

Zo zag ie er bij mij uit:

• ¾ oz vers limoensap
• 0,5 oz grapefruitsap
• 0,5 oz  vanillesiroop
• 1 dash Fee’s Whiskey Barrel-aged bitters
• 1 oz El Dorado 12 Yr
• 1 oz Rhum J.M
• 0,5 oz Appleton V/X
• 1 rode peper

Schudden en strainen in een glas gevuld met crushed ice.

Weer terug uit het land van mojito’s, daiquiri’s en piña colada’s. Zoals verwacht heb ik me redelijk tegoed kunnen doen aan met name deze drie cocktails. De score komt op zo’n 40 mojito’s, 15 daiquiri’s en ook ongeveer 15 piña colada’s. Plus nog een aantal andere ter variantie. De kwaliteit was, ook niet verrassend, wisselend. In de hotels, en zeker de all-inclusive, kan je vaak maar beter een biertje bestellen, maar op terrasjes en in barretjes is de kwaliteit vaak prima gebleken. Op sommige plekken wordt de suiker ook vers voor je uit het suikerriet geperst, helemaal tof! De daiquiri in El Floridita viel helaas enigszins tegen (lees: toeristenfuik), maar was wel de duurste van de hele vakantie (tegen de 5 euro). De mojito van La Bodeguita del Medio heb ik helaas aan me voorbij moeten laten gaan. De reden dat de balans zo extreem is uitgevallen richting de mojito en niet de daiquiri is dat ze de laatste vaak in een blender pleurden…zonde van de smaak.

Wat betreft andere cocktails, heb ik weinig nieuws ontdekt. De enige die nog enigszins interessant bleek, was een rum-gebaseerde white russian genaamd Trinidario in het hotel bij Trinidad. Maar die was eigenlijk stiekem minder lekker dan een gewone white russian. Creatief zijn ze daar niet echt helaas, of ik heb het gewoon niet kunnen vinden.

Natuurlijk heb op Cuba nog meer gedaan dan me alleen bezig houden met de kwaliteit en diversiteit van de cocktails. Ik heb ook rum gekocht. Om me heen zag ik veel mensen verschillende Havana Club rums als souvenir meenemen, waarschijnlijk aangezien het daar vele malen goedkoper is. Maar ik wilde iets meenemen dat hier niet zo eenvoudig te vinden is (of die ik nog niet eerder heb gezien). Uiteindelijk zijn het twee flessen rum geworden. Eigenlijk anderhalf, want die ene bevat maar 350 ml.

De eerste, Ron Refino Arecha, is een witte rum, die zelfs puur best te versmaden is, zeker voor een witte. Ik kocht ‘m bij een tankstation voor het indrukwekkende bedrag van €0,80. Ondanks die hoge prijs was het het wel waard vond ik. De tweede was nóg duurder (iets meer dan €40) en is een gerijpte van 12 jaar oud, Ron Mulata de Cuba Reserva Real. Die ben ik nu aan het proeven en valt ook zeker niet tegen.

Het lijkt me leuk als we binnenkort weer eens bij elkaar komen om Cubaanse rums te vergelijken. Medereisgenoot Martijn heeft de Havana Club Gran Reserva gescoord waarvan ik de oude versie dus al had, en hij nu de nieuwe. Kunnen we kijken of daar merkbaar verschil tussen zit en de souvenirs van Pipster en Manon van vorig jaar er ook bij pakken.

Wie zegt er nog meer Arrrrrrrrrrr?

Salud, Amor Y Dinero!

Een Trader Vic’s zou volgens de website niet op onze reisroute te vinden zijn. Dat pakte anders uit…

Zitten we blaadjes uit te pluizen voor nog een beetje redelijke cocktailbar in Shanghai, klinkt er plots zo’n beetje EUREKA naast me. Op de stadsplattegrond staat met duidelijke letters het woordje – TRADER VIC’S –  Op loopafstand van het hotel. Waahaaaaaah! Waanzin! Bier wegklokken! Schoenen aan! Even na half 10 PM gaan we op pad voor Trader Vic’s, Search for the Holy Grail part III.

De regen is zo goed als weg, het windje zit in de rug en zo lopen we met ferme pas door Shanghai. Zit ie er echt? Kunnen we em vinden? Op de juiste hoek van de straat: ja! Trader Vic’s staat op de zijmuur vermeld! Maar wat is het donker… Issie dicht op dinsdag? Nee, het pand is een grote bouwplaats; Trader Vic’s is niet meer Waahaaaaaah!

De anti-kraker lijkt onze teleurstelling te begrijpen, wij begrijpen niets van zijn Chinees. Is Trader Vic’s verhuisd naar die straat? Oke! We lopen en lopen en lopen… geen Trader Vic’s. Hadden we toch die taxi moeten nemen? Of zei die vriendelijke man: ‘Bij mijn broer kun je ook heel lekker eten en drinken. Deze taxi brengt je naar hem toe!’ We zullen het wel nooit weten.

Bij thuiskomst het nog even uitgezocht: er is inderdaad echt geen Trader Vic’s meer in Shanghai. Fraai verhaal>>

www.tiki-bar.ru belooft mooie dames, en dat durven we op een dinsdagmiddag 18.00 uur wel aan. We vinden de bar vrij makkelijk via het kaartje van de website en de menukaart op diezelfde site belooft ons veel goeds.

De entree – The captain was here – geeft ons enigszins jeuk, maar gelukkig lachen twee grote tikibeelden ons toe bij binnenkomst. Royale bar, veel zitplaatsen; helaas is de schommelroeiboot al bezet.

Bij de buren kunnen we al gluren: geen Tikimugs! Toch gaan we voor de eerste ronde. De Russische kaart in Cyrillisch schrift is slecht te ontcijferen en de smileys erbij zijn niet zo duidelijk als in Grog Log dus al met al is de bestelling een aardige gok.

Het worden de TikiMax en de Our Punch. De TikiMax wordt aan tafel geflambeerd in een halve passievrucht. De drank die daarin zit is fijn. Door het ijs in het glas blijft de cocktail oke om te zien, de smaak: fruitig, mist een kick. De Our Punch komt in een hurricaneglas met ananas en kers. Binnen de kortste keren slaat het schuim dood en ontstaat er een spuuglelijke cocktail zonder dat er al een slok van genomen is. Lichte cocktail, fris van smaak.

Eigenlijk te duur en niet top, maar hee, dit is een tikibar in Mockba, dus na een bordje fatsoenlijke pasta ter plaatse doen we nog een ronde. De Zombi lonkt al vanaf het begin, dus we moeten er nu aan geloven, en een Paradise Punch. De plaatjes op de kaart doen ‘t em, jammer dat ze niet dezelfde tikimugs als op de afbeelding gebruiken.

Best smakelijk, een lekker frisse cocktail. Maar een Zombie? Hahahaha! Arme Russen! In hurricaneglas, met ananas, kers en ijs. Nee, hier worden we niet dronken van, wat de kaart er ook van zegt. De kaart is sowieso gek: wie drinkt er nu een Mai Tai Original van Don the Beachcomber?  De Paradise Punch met kiwi is erg rood, mooie schuimlaag en ijs. Lekker maar mist ook weer de fijne Tikismaak/kick of whateverio het is wat Tiki Tiki maakt. Misschien moeten ze eens de Demerara inzetten in de mix, in plaats van deze alleen als shotje te serveren.

Conclusie: interieur, presentatie en cocktails zijn aardig maar geen Tiki en wij zijn verwend.

Nog even de tas inpakken… Ik heb er zin in!

De tikibar draagt de naam Tiki Taky en ligt enigszins buiten het echte centrum. Het is een vrij kleine tent, en daarom best knus. De aankleding was creatief gedaan. Niet de luxueuze ambiance die ik op foto’s van Trader Vic’s Londen bespeur, maar veel meer zelf bedacht en samengesteld. Het budget zal ook anders zijn geweest. Maar het was evengoed allemaal erg sfeervol, tot aan vliegende schildpadden die op het plafond waren geschilderd. En de bar zelf was gewoon keurig van bamboe en riet, zoals je verwacht. De verlichting was aan de donkere kant, hetgeen een intiem sfeertje creëerde.

En de cocktails? Hoe waren die? Nou, best heel aardig, maar niet ook niet heel geweldig. We hebben allebei eerst een Mai Tai geprobeerd en daarna een Scorpion. De Mai Tai was zo’n recept met ananassap erin. Niet authentiek dus en veel zoeter, maar deze was op zich helemaal niet verkeerd. De Scorpion hadden we daarna zorgvuldig uitgezocht op het ontbreken van hevige zoetmakers. Dat pakte goed uit. Deze was meteen een stukje steviger van smaak. Zeker geslaagd. En beide drankjes werden geserveerd in zorgvuldig gegarneerde Tiki mokken! Pluspunt!

We besloten nog een derde cocktail toe te nemen, alvorens af te zakken naar de nabij gelegen alternatieve (Parkhof-achtige) kroeg om daar bier te gaan tanken. Schandalig genoeg kozen we beiden voor een niet-tiki cocktail. Mara koos een gin en wodka-gebaseerde kersen(?) cocktail die helaas te waterig bleek door te veel Spa rood. Mijn Cosmopolitan was ook niet de lekkerste die ik ooit heb gedronken, maar ook zeker niet de minste. En het was mooi geweest.

Kortom, we vonden de cocktails van best okee niveau en de ambiance gewoon erg leuk. De muziek vroeg er wel om niet al te lang te blijven hangen (de helft was Richard Cheese-achtige flauwe muzak, gaat snel vervelen), maar paste op zich wel. Een prima plekje om relaxed een tijdje te verpozen in alle rust. De eigenaar bleek een Amerikaan in een Otto’s Shrunken Head T-shirt, en het zou zomaar kunnen dat het menu hier op die tent gebaseerd is. Dus, ben je in Praag: ga gewoon even langs, is leuk.

Vrijdag 17 juli is het goed weer voor de tiende Tiki Time onder wuivende coniferen. Present zijn J. de Strandkammer, Citrus Ciel, Pineapple Pipa, Lonn Island Ice Tea, Blendin’ Bart bij gastheer/-vrouw Polynesian Pisco en Sippin’ Svalby. Wie wat serveert is deze avond een grote verrassing, omdat alleen J. een tipje van de sluier gelicht had in het gastenboek. Welnu, de drankjes en zeker ook de hapjes zijn wederom uitstekend bevallen!

De avond begint licht groen met de Tropical Moment (Tiki Drink Book) van Sippin’ Svalby. Het is even gokken wat de groene kleur geeft, en dat blijkt gelukkig geen Pisang Ambon of Blue Curacao te zijn, maar Midori, een zeer groene meloenlikeur uit Japan. Een lekkere Kloktail volgens Bart, die em wel heel snel weggetikt had. Tijd om Bart te voorzien van een bordje pasta.

Na uren in de keuken te hebben gestaan komen meneer en mevrouw Ananas met een fraaie Piña Colada. Nee, natuurlijk niet uit blik, maar met heerlijk verse ingrediënten. Ook Lonn is voorzien van de veggieversie van de PC. ‘If you like Piña Colada…’ >> yes we do!

J. zet de toon van de rest van de avond met een zwaardere Test Pilot (Grog Log). Geen versiering erbij? Dat kan echt niet! Waar is de wooden oysterfork with maraschino cherry skewered on prongs?
Ahrm… Zeer smaakvolle tikicocktail, met goede falernum. Stijlvol sober geserveerd met enkel een goed afstekend zwart rietje.

En ja, wat Bart daarna produceert?? Een heuse Bartdeedmaarara. Vast nooit meer na te maken, enig recept ontbreekt. Met nog wat extra simple syrup nog best goed te drinken ook. Als we van een rietje zijn voorzien, tenminste.

Tijd voor een bowl, en ja die moest natuurlijk in de Rum Keg van Trader Vic’s (London). Daar de Rum Keg al een keer geweest is, wordt het de Rum Barrel (Grog Log) Als best getest met Myers als dark Jamaican. Zowaar eens relatief rustig een bowl kunnen nuttigen. De eerste druppels van de avond vallen, en meteen stuift iedereen het huis in. De buren zullen het gewaardeerd hebben, het is tenslotte al rond tweeën.

En ja, als we het over versieren hebben, dan is Polynesian Pisco de man: van de Aku Aku Goldcup (Sippin’ Safari) weet hij wel iets heel bijzonders te maken met een heuse shell van ijs rechtop in het glas. Dan mag de AAG al een keer geserveerd zijn als bowl (TikiTime Halloween edition), met deze presentatie is deze dubbeling hem vergeven. En ja ook deze smaakt!
Voor Lonn is een Coral Reef (Trader Vic’s Tiki Party!) gemaakt, heerlijk roze.

Als afsluiter pakken we nog twee bowls: de Scorpion Bowl (Trader Vic’s Tiki Party!) en de Rum Keg (Trader Vic’s Tiki Party!), alsnog.

Wij kijken terug op een goede inwijding van onze nieuwe bowl! Allen bedankt! En Lonn, voeg gerust nog een recentie van de veggies toe! We zijn niet helemaal op de hoogte wat je allemaal hebt gehad.

Ik heb nog niet de juiste glazen en lepeltjes gekocht, dat komt wel een keer binnenkort. Maar ik kan er wel al cocktails mee maken. Zo ook die van de afbeelding hierboven, de Absinthe Suissesse. Ik heb recent de instructies van Kaiser Penguin maar weer eens opgevolgd en m’n eigen orgeat gemaakt. Leuk om te doen, en smaakt ook echt naar amandel in plaats van bitterkoekjes (Monin). Het lag ook voor de hand dus om het bij dat artikel vermelde drankje uit te gaan proberen.

Mijn mening: mwoah. Wel lekker, niet bijster bijzonder. Aangezien je met zowel eiwit als room aan de slag gaat, moet je je helemaal de tyfus schudden om de juiste textuur te krijgen. Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Ramos Gin Fizz, loont deze naar mijn idee minder de moeite. Maar toch even hier het recept:

• 2oz absint
• 1½oz orgeat
• 1½oz (slag)room
• 8 druppels orange flower water
• 1 eiwit

Schudden met crushed ijs tot je om je moeder gaat schreeuwen, en strainen in een cocktailglas.

Binnenkort meer (tiki?) absint probeersels…