Jeroen beet dit keer de spits af met een Beachbum Berry original, de Burma Shave. We kennen Jeroen als een groot Tom Waits fan, dus dit was een cocktail met zijn naam erop. Of het drankje vernoemd is naar het nummer van ome Tom, of de scheerschuim waar dat nummer dan weer naar is vernoemd, werd niet helemaal duidelijk. Toch hebben we Foreign Affairs even opgezet terwijl de cocktail werd opgediend want met een moppie Tom Waits is natuurlijk nooit iets mis (sic). Deze cocktail heeft als speciaal ingrediënt lychee nut puree. Jeroen had dit volgens eigen zeggen vers willen maken, maar de Sultan had geen verse lychee’s voorradig, bummer. Ik moet zeggen dat met lychee’s uit blik deze cocktail echt erg lekker was. De originals van de Bum kunnen mij niet altijd bekoren maar dit was echt een schot in de roos, hulde voor J. de Strandkammer en de Bum.

Hierna ging ik aan de slag met de Kikuya Lapu, een cocktail van Bob Esmino, een oude barman van Steve Crane aan wie in Sippin’ Safari een heel hoofdstuk wordt gewijd. De roze kleur op de tekening die van de cranberrysap had moeten komen kwam niet helmaal overeen met mijn eindresultaat maar het pakte mijns inziens toch prima uit. Ik had mezelf een paar veranderingen in het originele recept toegestaan wegens het ontbreken van de juiste rums. Het belangrijkste verschil was de Bacardi 151 die ik niet had (there’s a surprise) en was ingewisseld voor Lemon Hart 151 Demerara. Ik denk niet dat de cocktail daar veel slechter van geworden is. Naar mijn idee kan je ook nooit fout gaan met de honing/passievrucht combinatie waaruit de zoete component van dit drankje bestond. Sassie serveerde hierbij haar uitstekende samosa’s, deegflapjes gevuld met currygroenten met een mango chutney erbij, yum.

Toen was het de beurt aan Sippin’ Svalby en mr. Pisco voor hun eerste drankje, ook uit het nieuwe boekje, de Tradewinds. Deze variatie op de door ons zo geliefde Coconaut werd door iedereen hartelijk ontvangen. Iets frisser dan de Coconaut en erg lekker met de apricot brandy die erin ging. Ook de hapjes, zelf gerookte kip en dadels gevuld met cream cheese waren erg lekker en paste goed bij de cocktails.

Jeroen verzorgde vervolgens een Opaka Raka die hij hieronder al eerder blogde, zonder smurfenmoai, maar wel erg lekker. Deze cocktail had voor de verandering eens gin als basis in plaats van rum. De Fee’s whiskey barrel aged bitters gaven dit drankje een heerlijke bite. Weer een winnaar.

De Voyager van Robert Hess was het 2^e drankje van Svalby en Pisco. Een lekker drankje met een nerdy naam, dat kan door ons cocktailnerds natuurlijk alleen maar gewaardeerd worden. Bénédictine is een likeur die je niet veel tegenkomt in Tikidrankjes, maar werkte hier uitstekend.

Toen was het tijd voor de Volcano. Altijd prima, maar nu met iets meer suiker voor de zoetekauwen onder ons en een paar scheutjes Peychaud’s bitters wat verrassend goed werkte in deze bowl. Inmiddels begon het al behoorlijk laat te worden maar de dorst was nog niet gelest. Met een Nui Nui, die bij ons in huis inmiddels de status van klassieker heeft bereikt, sloten we deze avond af. Het was weer een bijzonder fijne Tiki Time. Allen bedankt en op naar #13!

Uiteindelijk zijn er zes alcoholische cocktails en een bowl genuttigd, plus enkele alcoholvrije in verband met zwangerschap en autorijden. En daarnaast een verdwaald biertje. Ook waren er traditiegetrouw enige lekkere hapjes, waarvoor dank.

Rick beet de spits af met de Zombie Colonel, die hele lekkere cocktail met maar liefst 14 verschillende ingrediënten. Al een keer eerder ergens getest, onder andere op Pukkelpop. Heerlijk ding, is al dat werk gewoon waard.

Bart en Lonn hadden een nieuw boekje op de kop getikt, en probeerden wederom een cocktail met een bananensmaak. De vorige keer pakte die niet heel goed uit; deze keer wel. Het drankje heette de Havana Banana Fizz. Ik heb het recept hier niet bij de hand, en de precieze smaak is me wat ontschoten inmiddels, maar hij was prima.

Daarna mocht ik zelf aan de slag. Ik had geopteerd voor een variatie op de Aurora Bora Borealis, de Honu Iti. Voor de gelegenheid had ik besloten mijn dierbare blikje Coco López aan te breken. Aparte smaak, maar zeer goed te drinken vond ik zelf.

Peter en Fred waagden zich vervolgens beiden aan een cocktail uit Sippin’ Safari, respectievelijk de Pina Paradise en de Guatemala Cooler. Het wordt bijna saai om te zeggen, maar ook deze waren de moeite waard. Nog geen enkele tegenvallende cocktail tot dusver de hele avond.

De volgende zou ook per definitie al niet tegen gaan vallen, want dat was gewoon een all-time classic. Chris verzorgde voor iedereen een Daiquiri. En die is niet voor niets wereldwijd (al bijna een eeuw ofzo?) bijzonder populair.

Ehm, en toen wilden we nog een Vulcano toe. Maar de fles waarin alles even van tevoren in was voorgemixt bleek al half leeg te zijn. Gebruikt bij een andere cocktail. De Pina Paradiso bleek ook gedeeltelijk een Vulcano als ingrediënt gehad te hebben. Dat betekende dat de Vulcano niet echt een Vulcano ging worden, maar een, eh…Pipa Vulcano Paradise. Ofzo. Naja. Traditioneel was de bowl zo leeg, dus het zat wel goed blijkbaar.

En toen was het ijs op, en was het laat genoeg. Mijn conclusie is dat het weer ouderwets gezellig was, alleen maar lekkere hapjes en drankjes, en dat we dat gewoon zomaar nog een keer zouden kunnen doen. Mijn dank aan gastheer en -dame Bart en Lonn!

Vrijdag 17 juli is het goed weer voor de tiende Tiki Time onder wuivende coniferen. Present zijn J. de Strandkammer, Citrus Ciel, Pineapple Pipa, Lonn Island Ice Tea, Blendin’ Bart bij gastheer/-vrouw Polynesian Pisco en Sippin’ Svalby. Wie wat serveert is deze avond een grote verrassing, omdat alleen J. een tipje van de sluier gelicht had in het gastenboek. Welnu, de drankjes en zeker ook de hapjes zijn wederom uitstekend bevallen!

De avond begint licht groen met de Tropical Moment (Tiki Drink Book) van Sippin’ Svalby. Het is even gokken wat de groene kleur geeft, en dat blijkt gelukkig geen Pisang Ambon of Blue Curacao te zijn, maar Midori, een zeer groene meloenlikeur uit Japan. Een lekkere Kloktail volgens Bart, die em wel heel snel weggetikt had. Tijd om Bart te voorzien van een bordje pasta.

Na uren in de keuken te hebben gestaan komen meneer en mevrouw Ananas met een fraaie Piña Colada. Nee, natuurlijk niet uit blik, maar met heerlijk verse ingrediënten. Ook Lonn is voorzien van de veggieversie van de PC. ‘If you like Piña Colada…’ >> yes we do!

J. zet de toon van de rest van de avond met een zwaardere Test Pilot (Grog Log). Geen versiering erbij? Dat kan echt niet! Waar is de wooden oysterfork with maraschino cherry skewered on prongs?
Ahrm… Zeer smaakvolle tikicocktail, met goede falernum. Stijlvol sober geserveerd met enkel een goed afstekend zwart rietje.

En ja, wat Bart daarna produceert?? Een heuse Bartdeedmaarara. Vast nooit meer na te maken, enig recept ontbreekt. Met nog wat extra simple syrup nog best goed te drinken ook. Als we van een rietje zijn voorzien, tenminste.

Tijd voor een bowl, en ja die moest natuurlijk in de Rum Keg van Trader Vic’s (London). Daar de Rum Keg al een keer geweest is, wordt het de Rum Barrel (Grog Log) Als best getest met Myers als dark Jamaican. Zowaar eens relatief rustig een bowl kunnen nuttigen. De eerste druppels van de avond vallen, en meteen stuift iedereen het huis in. De buren zullen het gewaardeerd hebben, het is tenslotte al rond tweeën.

En ja, als we het over versieren hebben, dan is Polynesian Pisco de man: van de Aku Aku Goldcup (Sippin’ Safari) weet hij wel iets heel bijzonders te maken met een heuse shell van ijs rechtop in het glas. Dan mag de AAG al een keer geserveerd zijn als bowl (TikiTime Halloween edition), met deze presentatie is deze dubbeling hem vergeven. En ja ook deze smaakt!
Voor Lonn is een Coral Reef (Trader Vic’s Tiki Party!) gemaakt, heerlijk roze.

Als afsluiter pakken we nog twee bowls: de Scorpion Bowl (Trader Vic’s Tiki Party!) en de Rum Keg (Trader Vic’s Tiki Party!), alsnog.

Wij kijken terug op een goede inwijding van onze nieuwe bowl! Allen bedankt! En Lonn, voeg gerust nog een recentie van de veggies toe! We zijn niet helemaal op de hoogte wat je allemaal hebt gehad.

Afgelopen zaterdag mocht ik weer eens gastheer spelen voor een avondje cocktails proeven en vergelijken. Dat was al weer een tijdje geleden. De vorige keer had ik meer troep om op te ruimen de dag erna, nu alleen een beetje afwas. Wat zijn jullie allemaal netjes geworden! Ik vond het wel jammer dat niet iedereen de hele avond wist vol te houden…maar het is zoals het is. We waren met z’n 9’en plus Joost, maar die deed nog niet mee dit keer.

Er waren allerlei intenties en ideeën op de site en het gastenboek gezet, maar uiteindelijk was het menu van de avond toch nog een redelijke verrassing. Ik bood zelf aan om de avond te openen met de FIN die ik op het blog van TraderTiki had gevonden en die mij persoonlijk erg kon bekoren. Het vreemde ingrediënt van de cocktail was natuurlijk met name de 5-spice siroop. Het maakte wat mij betreft een bijzonder smakende cocktail die ook enorm soepel naar binnen gleed, ondanks de 151 rum die er in zat. De toon was gezet.

Daarna verzorgden Inge en Michael een erg fraai met sterretjes versierd drankje, de Royal Hawaiian. Zonder rum (toch raar voor een tiki-cocktail), maar wel erg smakelijk. Misschien iets te veel ananas naar mijn smaak, maar wie ben ik nou eigenlijk? Ik had ‘m in ieder geval zo op.

Als derde waren Lianne en Simon aan de beurt met hun debuut, de Lava Flow. Het klonk veelbelovend op papier, een feitelijk uit twee delen opgebouwde cocktail die zichzelf door het verschil in soortelijk gewicht in prachtige stromen mengt en zo de suggestie van stromend lava zou geven. Dat leek in eerste instantie niet helemaal te werken, maar ik denk dat we te ongeduldig waren, want naarmate ik het glas verder leeg dronk, merkte ik dat het effect begon te werken. Misschien moet je ‘m gewoon eerst even laten staan alvorens op te dienen. Het smaakte prima, een beetje een bananen/aardbeien shake, met een subtiele bite. Volgens mij was dit pas de tweede cocktail in die categorie (ik tel de Coconaut en Missionary’s Downfall niet mee) en weer een welkome afwisseling als je het mij vraagt. Ik denk dat ik er zelf nog wat citrussap bij zou doen en iets minder ananas. Nét iets minder zoet…maar misschien valt dat in de praktijk wel tegen. Geen idee.

Na een korte pauze in de vorm van de bijna al traditionele Volcano, was het aan Peter en Cecilia met een recept uit Sippin’ Safari, de Bali Hai. Er was daar thuis een uitgebreide multivruchtenmix gemaakt om hier te gebruiken. Plus champagne (of eigenlijk cava). Dat leverde een bruisende fruitcocktail met rum op. Bubbels, best lekker!

De laatste op het menu was de tweede van Inge en Michael, uit een niet-Jeff-Berry tiki boek (bestaan die?), de Paradise Overdose (as featured on Tiki Bar TV). Erg charmant met ijsklontjes met ingevroren maraschino kersjes. De kleur was een prachtige rode tint. Ik vond ‘m qua smaak niet bijzonder interessant eerlijk gezegd, alleen kan ik m’n vinger er niet helemaal meer op leggen waarom eigenlijk niet. Misschien gewoon zelf maar eens maken en bijschaven…

Inmiddels waren we al uitgedund tot 6 personen, maar de dorst was nog niet gelest. Een veilige klassieker in de vorm van een Mai Tai volgde. Daarna zelfs nog een drankje, een Cherry Blossom (uit Gary Regan’s The Joy of Mixology). Maar daarna zat het er toch echt op, want zowel de limoenen als de citroenen waren op.

Alle aanwezigen bedankt! Ik heb al weer zin in de volgende keer!

Wat gaat iedereen maken? Laat het maar weten!

De aanvang zal zoals gebruikelijk tussen 20:30u en 21:00u zijn…

Update: de nakomers waren een Volcano, Mai Tai en een Cherry Blossom cocktail…

Maar gelukkig heb ik iets anders leuks te doen. Ik ga lekker naar Dublin met de jaarwisseling, en heb meteen een week later alweer de volgende editie van Tiki Time in het vooruitzicht, bij mij thuis. Hopelijk is iedereen dan inmiddels van zijn of haar kater af.

Ik ben al druk bezig met drankjes proberen om iets verrassends en lekkers te kunnen uitschenken op de 10e. En ik denk dat ik er uit ben. Ik denk dat het deze wordt. Gezien enkele wat lastig te verkrijgen ingrediënten moet ik een beetje spelen met het recept, maar ik heb al een heerlijke versie in elkaar weten te zetten. En het recept vraagt om het gebruik van tikimokken, da’s helemaal mooi. Dan kunnen ze weer eens allemaal uit de kast.

In het gastenboek las ik al meer ideeën van mensen. Het belooft weer een avond vol heerlijke drank te worden. Ik heb er in ieder geval zin in! Maar nu eerst cocktailbars in Dublin zoeken…

Fijne jaarwisseling allemaal!!!

Voordat ik in ga op de drank, wil ik toch ook niet onvermeld laten dat het eten in bijna overweldigende hoeveelheden aanwezig was, en ook bijzonder goed smaakte allemaal. Hulde aan alle koks!

Er was vooraf enige twijfel of deze editie op vrijdag of zaterdag zou plaatsvinden. Vrijdag was het natuurlijk Halloween, een prachtige gelegenheid om er een thema aan op te hangen. De zaterdag bleek beter uit te komen, maar het Halloween thema bleef evengoed toch enigszins overeind. Citrus Ciel had zelfs iets hekserigs aangetrokken aldus haarzelf. En de cocktails werden ook op het thema aangepast. Op het menu stonden (in chronologische volgorde): Mali-boo Witches Brew (met Cruzan Coconut in plaats van Malibu), Spindrift, Aku-Aku Gold Cup (omgedoopt tot Dracu-Dracu Gold Cup), de 1934 Zombie Punch, en een Dra’Kahlúa.

De eerste was van mijn hand. Ik moet tot mijn schande bekennen dat ik de laatste tijd wat meer geneigd ben bescheiden cocktails te drinken met ten hoogste 4 ingrediënten en niet meteen een tiki mok van een halve liter vol. Deze paste helemaal hier helemaal bij naar mijn idee. Ik vond ‘m gezien de ingrediënten best tiki, en niet zo lastig te maken (ik ben die luie gast). Het was ook een goede geledenheid om die fles Cruzan eens uit de kast te trekken (want Malibu is lame), aangezien ik die eigenlijk niet vaak genoeg gebruik. Toen ik het receptje tegenkwam, had ik al het vermoeden dat het best eens lekker zou kunnen zijn. Ik had gelijk. Vind ik dan. En het bleek dat er meer die mening waren toegedaan.

Daarna serveerden Bart en Lonn hun Spindrift. Die had ik zelf al eens (op Tiki Time #4) bij hen thuis geserveerd. Omdat ie erg okee is. Dat vonden zij klaarblijkelijk ook. Wat kan ik zeggen? De spindrift was ook nu weer zeer okee. Fijn drankje.

Het vervolg kwam in de vorm van twee brandende Volcano Bowls gevuld met Aku-Aku Gold Cup. Mooi gezicht hoor. En het smaakte ook prima. De vertrouwde tiki-smaak. Daar is helemaal niets mis mee (het is zelfs erg lekker), maar het verrast niet erg meer moet ik eerlijk zeggen. Ik raak afgestompt ben ik bang.

Een Halloween Tiki Time is natuurlijk niet compleet zonder een zombie. Die was er dan ook in de vorm van de dodelijke, maar oh zo lekkere 1934 Zombie Punch van Donn The Beachcomber. Er werd nog gespeculeerd om ‘m in een wat kleinere portie te maken. Maar volgens mij hadden Pipster en ik dorst daar in de keuken. Gewoon een hele dus, met op de bodem een creatief bedachte oogbol (een lychee noot met blauw besje erin).

Als laatste drankje verzorgden Chris en Elise een Dra’Kahlúa. Tijdens het zoeken naar mijn keuze van de avond was ik deze ook tegengekomen. Ik zag de ingrediënten en was erg bang voor een vieze cocktail. Dat bleek niet het geval. Ondanks de wat vreemde combinatie van dranken was ie eigenlijk best heel prima. Hij was niet voorgeproefd, dus het gokje pakte goed uit.

Daarna was het menu afgewerkt. Sommigen gingen over tot het nuttigen van een biertje (schande!), anderen nuttigden nog een bescheiden cocktail. En toen was het opeens laat.

Samenvattend: geslaagde editie vond ik. Ik vond alle cocktails gewoon lekker dit keer. Alleen…mag de volgende keer de Playstation gewoon weer uit? Het is even leuk hoor dat SingStar, maar van mij hoeft het niet zo. Blijkbaar zelfs niet als ik al een zombie achterover heb geslagen. Ik vond het niet echt een bijdrage aan de sfeer persoonlijk. Dat quiz-spelletje vond ik daarentegen wel okee.

Gastheer en -dame: dankie! Ik hoop dat de puinhoop in de keuken een beetje mee viel de volgende ochtend/middag…

En nu is de Nui Nui op.

We hadden uiteindelijk 5 aparte cocktails en één drankje uit een bowl, naja, fruitschaal. En uiteraard nog een aantal hapjes, die dit keer wel allemaal gelukt waren.

De eerste cocktail was er eentje van Inge en Michael: de Waikikian. Ze hadden het recept iets aangepast door in plaats van Myers, Appleton Estate Special (?) te gebruiken omdat ze ‘m met Myers niet zo geslaagd vonden. Ik kan natuurlijk niet oordelen (althans nog niet), maar ik was ook niet helemaal overtuigd van de keuze voor deze rum. Ik vond het een aardige cocktail, maar niets om over naar huis te schrijven. Een beetje mat.

Daarna volgde de Macadamia Nut Chi Chi van Mara. Het regelen van macadamia noten likeur in ons kikkerlandje is vermoedelijk een vrij onmogelijke opgave, maar de macadamia siroop van Monin was wat mij betreft een waardige vervanger (Rick: dank voor het halen). Misschien later eens zelf iets maken, maar deze keer niet. Met het vervangen van 2,5 ounce likeur door 2 ounces siroop denk ik dat we toch aardig in de buurt zullen zijn gekomen. Ik vond het een erg fijn drankje met een heerlijk stevige smaak.

Als derde bereidden Madelon en Bart hun keuze: een Banana Daiquiri. Ze hadden ‘m niet voorgeproefd thuis dus het was een verrassing. De fraaie versiering met de blauwe suiker kon helaas wat mij betreft toch niet verhullen dat ik niet zo warm werd van deze cocktail. Ondanks dat ik verzot ben op bananen, heb ik maar zelden gemerkt dat het in een cocktail goed werkt (de Jolly Roger uitgezonderd).

Daarna mocht ik zelf als tussendoortje de tradionele bowl bereiden. Ik had gekozen voor een Cinerama Luau Punch. Een beetje jammer dat ik vergeten was om het ananassap toe te voegen. Dat maakte ‘m namelijk wel erg zuur. Tegen de tijd dat we mijn fout ontdekten, was ie al bijna op. Met ananas was ie duidelijk wel veel lekkerder. Doh!

Daarna kwam de tweede cocktail van Inge en Michael. Die was was mij betreft wel een schot in de roos. De Steve’s Crane’s Scorpion Bowl (maar dan gewoon in tiki mokken) mocht er zijn wat mij betreft. Het deed me denken aan andere tiki cocktails met dezelfde geslaagde mengeling van rum, vruchten en andere smaken. Fijn spul.

Als laatste kwam mijn eigen Jet Pilot. Ik denk dat het al te laat was en dat er al genoeg drank in de meeste mensen zat, zeker voor een cocktail met Demerara 151 rum. Ondanks dat ik het persoonlijk een heersend tiki drankje vind, verdronk het bij mij een beetje in een alcoholroes. De berichten lezend van enkelen de dag erop, was ik niet de enige die ‘m goed had zitten.

Conclusie: ik heb weer genoten. Dank voor iedereen’s gezelligheid!

Nog eventjes (zaterdag alweer) en dan mag ik weer gastheer zijn van een avondje cocktails drinken. Ik heb er wel weer zin in. Vergeleken met de vorige keer dat we bij mij zaten, is de collectie tiki-mokken aanzienlijk uitgebreid, en ik hoop dat we ze lekker kunnen gaan gebruiken. Met een beetje geluk zijn ook de laatste aanwinsten wel binnen deze week. Dusse…ik wil die dingen graag gebruiken en verwacht dat iedereen zijn of haar drankje daar op aanpast.

Het zal ook de eerste heavy-duty test worden van de nieuwe Bacardi ice crusher die ik op ebay heb gescoord. Maar dat zal ie wel gaan houden.

Er zijn een aantal mensen op honeymoon (naar het Raffles Hotel, tsss) of reguliere vakantie, maar we zijn in ieder geval met z’n 6en, en ik hoop misschien nog enkele extra gezichten. We zien wel. Ik twijfel nog over welke cocktail het gaat worden, dus heb de rest van de week nog wat te doen. Wat naar. M’n hapje ben ik waarschijnlijk wel al uit.

Nu nog even genieten van een Hawaiian Eye (uit Intoxica) en dan kan de aanloop naar Tiki Time #6 beginnen. Het ijs invriezen is al gestart.

Toegiften: Shingle Stain, Singapore Sling